Vorige zaterdag 20
oktober trokken honderdduizenden arbeiders, bedienden en jongeren de straat op
in Rome. De twee grootste linkse dagbladen, Il Manifesto
en Liberazione (het blad van de PRC), riepen daartoe op om van de
regering Prodi een koerswijziging te eisen, aangezien die tot nu toe zeer
gematigd was.
Vorige zaterdag 20
oktober trokken honderdduizenden arbeiders, bedienden en jongeren de straat op
in Rome. De twee grootste linkse dagbladen, Il Manifesto
en Liberazione (het blad van de PRC), riepen daartoe op om van de
regering Prodi een koerswijziging te eisen, aangezien die tot nu toe zeer
gematigd was. Deze oproep kreeg snel de steun van de twee partijen die nog
steeds refereren naar het communisme, ten minste in hun naam, Rifondazione
Comunista (PRC) en Partito dei Comunisti Italiani (PDCI).
De opkomst overtrof
alle verwachtingen. Een machtige stroom mensen met rode vlaggen overspoelde
Rome. Sommige burgerlijke kranten zoals Corriere
della sera schreven zelfs dat er 1 miljoen mensen aanwezig
waren op het San Giovanni plein, waar de betoging stopte. Dit was de grootste
betoging in de afgelopen drie à vier jaar. Zelfs
al beweerden de organisators dat ze enkel de regering willen beïnvloeden, toch
heerste onder de betogers duidelijk wantrouwen ten opzichte van Prodi en alle
burgerlijke ministers en leiders van de regerende coalitie Unione. Deze
mobilisatie toont juist dat een stijgend aantal mensen teleurgesteld zijn in de
regering van Prodi, die na 18 maanden aan de macht nog geen enkele van haar
verkiezingsbeloften aan de werkende mensen heeft ingelost. Integendeel, het
budget van 2007 en dat van 2008 is vooral voordelig voor het patronaat. In juli
tekenden de regering, het patronaat en de vakbonden een nieuw akkoord over welvaart
en pensioenen. Dit akkoord verlengt de pensioenleeftijd en houdt heel de
wetgeving van Berlusconi over precarisering van de arbeid overeind.
De betoging van 20 oktober was een signaal van
een significant deel van arbeiders en jongeren dat ze het beu zijn. Ze kunnen
het niet verdragen dat een regering met linkse partijen naar rechts beweegt.
Evenmin verdragen ze het project om een nieuwe burgerlijke partij op te
richten, de Democratische Partij, die de aanwezigheid van de communisten in
Italië wil wegvegen (lees The
inglorious decline of Italian Stalinism).
De
organisators stonden onder druk om de betoging toch nog af te zeggen, niet
alleen druk van de burgerlijke pers maar ook van de belangrijkste leider van de
CGIL, de grootste vakbond, en van andere ‘linkse’ leiders. Volgens hen was het
een betoging tegen de vakbond en tegen de regering aangezien het politieke
platform van de mobilisatie enkele punten van het welvaartsakkoord bekritiseerde.
Blijkbaar kunnen deze vakbondsleiders moeilijk om met democratie. Eigenlijk
vormt dit een onderdeel van de groeiende kloof tussen de CGIL-leiding en de
metaalvakbond FIOM. Het centraal comité van de FIOM stemde tegen het
welvaartsakkoord. Bovendien waren de structuren en organisaties van de FIOM
sterk betrokken bij de organisatie van de betoging.
Maar
ondanks die druk van het ‘establishment’ werd de betoging dus een groot succes.
De deelnemers hadden het gevoel dat ze aanwezig moesten zijn om te bevestigen
dat een partij niet enkel bestaat uit volksvertegenwoordigers of bijeenkomsten
van leiders achter gesloten deuren. De partij bestaat evengoed uit werkende
mensen en jongeren die slechts via strijd iets kunnen bekomen. Onder de
aanwezigen bevonden zich belangrijke sectoren van arbeiders en bedienden die
momenteel in een conflict verwikkeld zijn, zoals bijvoorbeeld de mensen van de
multinational Vodafone, die 900 bedienden wil outsourcen (op een totaal van
9.000).
In
de maanden na de verkiezingen van 2006 is de klassenstrijd zeker niet gaan
liggen in Italië. Ze werd echter voornamelijk gevoerd door één klasse: de
bourgeoisie. Na een periode van relatieve ‘sociale vrede’ is er evenwel opnieuw
beweging. In een syndicaal referendum over het welvaartsakkoord van juli
stemden 1 miljoen op een totaal van 5 miljoen werkers ‘nee’. Deze 20 procent is
significant aangezien niemand echt de nee-stem organiseerde, buiten enkele
linkse syndicalisten, waaronder de mensen van FalceMartello.
In de Metaal behaalde ‘nee’ een meerderheid en in de bedrijven met meer 500
werknemers zelfs 65 procent.
Na de betoging verklaarden de PRC-leiders
onmiddellijk dat de regering nu sterk is en dat hun loyaliteit ten opzichte van
Prodi niet ter discussie staat. De werkelijkheid is juist het
tegenovergestelde. Deze regering wordt zwakker met de dag. Onverzoenlijke
tegenstellingen trekken haar uit elkaar, de klassieke tegenstellingen van een
regering op basis van een klassencoalitie. Een aanzienlijk deel van de burgerij
bereidt een regering zonder Prodi voor, en vooral zonder de linkse partijen.
Die regering zal gedomineerd worden door de nieuwe Democratische Partij en haar
nieuwe leider Veltroni. De PRC-top zou een alternatief moeten voorbereiden, in
plaats van zich vast te klampen aan een instortende muur. De eerste stap
daarbij is oppositie voeren tegen de huidige regering.
Dat was een van de belangrijkste slogans van FalceMartello
op de betoging, geschreven op een groot spandoek: "voor een partij van strijd
en oppositie". We riepen slogans over het verbreken van de banden tussen de
arbeiderspartijen en de bazenpartijen, samen met kritische slogans over de
regering en de PRC-leiding, slogans zoals "Besparingen, oorlog en
privatiseringen, als we dit wilden dan was Berlusconi goed genoeg" of
"Rifundazione Comunista, we hebben jullie nodig in de strijd niet in jullie
parlementszetels". Met een contingent van over de 300 waren we een van de meest
strijdbare sectoren in de betoging. Dat is een goede start voor de vele deadlines
die we de komende periode tegemoet gaan. De belangrijkste daar onder is het
PRC-congres begin 2008 waar we resoluut ons best zullen doen om de marxistische
ideeën te verdedigen en over heel Italië te verspreiden.
Je kan foto’s bekijken op www.marxismo.net.
