Met 33,6 procent van de stemmen achter hun naam eindigt de campagne van
Erik De Bruyn en Elke Heirman in een zege. De linkerzijde van de SP.a
kan niet langer als een marginaal verschijnsel worden afgedaan. “Dit is
een score die niet meer weg te cijferen valt. Vanaf nu gaan we wegen op
de interne besluitvorming en de traditie herstellen van een zichtbare
linkerzijde binnen de partij”, verklaarde Erik De Bruyn aan de media.
Met 33,6 procent van de stemmen achter
hun naam eindigt de campagne van Erik De Bruyn en Elke Heirman in een
zege. De linkerzijde van de SP.a kan niet langer als een marginaal
verschijnsel worden afgedaan. “Dit is een score die niet meer weg te
cijferen valt. Vanaf nu gaan we wegen op de interne besluitvorming en
de traditie herstellen van een zichtbare linkerzijde binnen de partij”,
verklaarde Erik De Bruyn aan de media.
De
SP.a had al lang niet meer een congres zoals deze ochtend. De opkomst
was groot met 1.200 leden en er heerste een woelige en strijdbare
sfeer. Bruno Tobback grapte dat SP.a voordien vaak applauscongressen
organiseerde, maar dat er nooit zoveel applaus was als op dit congres.
Veel tussenkomsten benadrukten het belang van Eriks kandidatuur voor
het debat in de partij – in tegenstelling tot de zure opmerkingen in de
media van de oude Tobback. Sommige sprekers, zoals Pascal Smet,
getuigden nog sterk van de achterhaalde partijcultuur met inhoudloze en
zielloze speechen over een warme en open partij die gelooft in de
maakbaarheid van de samenleving. Anne Van Lancker kwam in een zwakke
poging de propaganda van Zij-Kant, de socialistische
vrouwenorganisatie, voor Caroline Gennez verdedigen. Ze kreeg slechts
een lauw applaus. Het merendeel van de sprekers kwam echter tussen met
vuur en scherpe opmerkingen werden niet gemeden. We noteerden er enkele
die wij zelf opmerkelijk vonden.
Johan
Bossuyt vroeg om te stoppen met de opdeling van Vlamingen en Walen,
zowel buiten als binnen de partij. Vlaams parlementslid Kurt De Loor
trok spijtig genoeg zijn kandidatuur voor het partijbureau terug omdat
de uitslag toch al vast lag via een lijstje van getrouwen dat de top
liet circuleren. Bram Boriau van Animo vroeg dat de SP.a zich terug
meer met brood-en-boter-issues zou bezighouden aangezien de mensen daar
van wakker liggen, zeker nu de voedingsprijzen zo fors stijgen. Peter
Van Velthoven riep op om de werkgevers te activeren en brak een lans
voor minder marketing en meer verontwaardiging in het partijbeleid. Jan
Velleman van Liedekerke stelde dat de SP.a door de voorzitterscampagne
de afdelingen opnieuw heeft ontdekt. Hij had van zijn afdeling de
expliciete vraag gekregen op het congres te pleiten voor meer
democratie want zij worden in de praktijk dikwijls geconfronteerd met
ondemocratische praktijken. In een duidelijke verwijzing naar Caroline
Gennez zei hij: “Het gaat niet op dat iemand een andere persoon
communist noemt en daarna zelf praktijken uit het communisme toepast!”
Freddy De Vilder van Zelzate was evenmin mals: “In de regering zaten de
babes en partijvedetten met hun ogen dicht want de postjes waren toch
al verdeeld.” Hij betreurde dat de partijleiding niet langer de taal
van de werkvloer spreekt. Johan van Eeghem, voorzitter van SP.a
Blankenberghe, merkte op dat het lang geleden was dat tussenkomsten op
een congres steevast begonnen met ‘kameraden’. Hedwin De Clercq,
delegee bij VW, wees er overigens op dat het niet volstaat enkele
maanden voor de verkiezingen arbeiders op de lijsten te zetten om zo de
arbeidersklasse terug te winnen.
De
meest opmerkelijke tussenkomst kwam evenwel van Fred Patrie uit
Brussel, al 62 jaar lid van de partij. Hij haalde het idee onderuit
alsof de socialisten overbodig zouden zijn omdat ze hun doelstellingen
hebben verwezenlijkt. Hij somde de feiten op: één op zeven Belgen is
arm, waaronder veel gepensioneerden. Meer dan één op vier Brusselaars
is arm. “En nu gaan de smerige rechtsen het beleid voeren.” Toen Patrie
opriep voor een vermogensbelasting op de grote kapitalen barstte de
zaal spontaan uit in instemmend gejoel en een staande ovatie, voor ons
het hoogtepunt van het congres en een eerbetoon aan een socialist die
zich al decennia inzet voor echt socialisme, waarbij de Brusselse
partijtop hem vaak poogde te isoleren.
Een
aanzienlijk deel van de partijtop voert nu onmiskenbaar een linksere
retoriek. Tijdens de provinciale SP.a-bijeenkomsten hoorden we Caroline
Gennez zelfs veelvuldig naar Marx en zowaar ook naar de anarchist
Bakoenin verwijzen. Ook nu kwam Gennez enkele keren scherp uit de hoek
tegen oranje-blauw. Op zich is deze linksere retoriek al een grote
verworvenheid van SP.a Rood. De linkerzijde zal er nu op moeten toezien
dat de woorden ook worden omgezet in daden. Erik De Bruyn wees er in
een interview met De Morgen op dat de partijtop onder druk van de
voorzittersstrijd al heel wat toezeggingen heeft gedaan over meer
partijdemocratie, een transparantere werking, meer dialoog enzovoort.
“We gaan die toezeggingen en doelstellingen bewaken. We gaan het
interne debat blijven aanzwengelen.”
Overigens
was het raar voor een open en warme partij dat de ‘verliezers’ geen
spreekruimte kregen op het congres. De Standaard observeerde dat
voorzitter Caroline Gennez in haar maidenspeech zelfs geen applaus
vroeg voor Erik en Elke. Dat kregen ze achteraf op het
overwinningsfeest van SP.a Rood echter in overvloed bij hun binnenkomen
in het Zuiderpershuis. Iedereen zong uit volle borst de Internationale
om deze socialistische doorbraak te vieren.
